Overslaan en naar de inhoud gaan

Studiedag

Complexiteit omarmen

Stroomopwaarts op zoek naar aanknopingspunten

25 november 2022

Bedankt voor jullie massale interesse, we zien jullie graag volgende week op een volgeboekte studiedag!

Kijk hier het dagprogramma in.

 

Toelichting bij het programma 

Voormiddag- Plenaire lezingen

Ieder leven kent z’n ups en downs. We maken hoogte- en dieptepunten mee. Kenmerk van het huidige tijdgewricht is dat we uitsluitend hoogtepunten willen meemaken, om te tonen op de sociale media. Het uitdempen (onderdrukken) van dieptepunten kost echter enorm veel energie – letterlijk en figuurlijk – en maakt ons gek genoeg niet gelukkiger. Integendeel. Op basis van inzichten uit de complexiteitswetenschap kunnen we vaststellen dat effectbestrijding voor de korte termijn weliswaar noodzakelijk is, maar dat echte verbetering van levenskwaliteit op de langere termijn pas in zicht komt als we werken aan de basis en opschuiven van “ze” naar “we”. Naast positieve effecten in het sociale domein kunnen we zo tevens een flinke energiebesparing realiseren en onszelf loskoppelen van de geopolitiek.

Govert is civiel ingenieur, afgestudeerd aan de TU Delft in 1986, en houdt zich als adviseur bezig met complexe omgevingsprojecten, nationaal en internationaal. In 2002 is hij gepromoveerd op het onderwerp “Omgaan met complexiteit bij integraal waterbeheer”. In coronatijd is hij een YouTube-kanaal begonnen met de titel “Het is complex. Nou en?” Zijn missie is om samen met anderen te ontdekken dat complexiteit niet iets vervelends is, maar een karakteristiek van levende processen en een voorwaarde is voor verandering. Hij woont samen met zijn vrouw Aukje in Tzum, in de noordwesthoek van Friesland.

Het stellen van een diagnose, het ‘vinden van een naam’ is een onderdeel van het traject. Maar als we ons enkel bezighouden met het vinden van die naam, komen we in de macht van een verengend perspectief. Hoe kunnen we mensen een antwoord geven op hun vraag en toch verder kijken, de context verruimen, de complexiteit verhogen zonder verloren te lopen. Hoe kunnen we goede gidsen zijn op een traject dat ook frustraties en spanningen geeft, hoe houden we mensen stevig vast op een lastig pad? En hoe kunnen we kinderen en jongeren hierin uitnodigen als actieve partners wiens stem we nodig hebben om tot die verruimde beeldvorming te komen, hoe kunnen we ervoor zorgen dat ze niet herleid worden tot een etiket of label maar gehoord worden in dat wat ze ons te vertellen hebben met en zonder woorden.

Greet is master in de orthopedagogie, Opleiding relatie- en gezinstherapie, opleiding Gestalteducatie, specialisatieopleidingen in kindgerichte gezinstherapie. Ze is erkend als opleider en supervisor door de Belgische Vereniging van Opleiders in de Systeemtherapie (BVOS) , door BVRGS en NVRG. Greet is coördinator van Vormingscentrum Rapunzelvzw en werkt als opleider en supervisor in Rapunzel en als gezinstherapeut in Therapiecentrum Rapunzel. Daarnaast is ze geregeld gastopleider in o.a. Euthopia (Breda), School voor Systemische opleidingen (Bunde).

Hoewel elke hulpverlener zich heden ten dage bewust is van het belang van de ouder-kind gehechtheidsrelatie, blijkt uit onderzoek dat de vertaling van de theorie naar de klinische praktijk soms stoot op onduidelijkheden en misverstanden, en dit ten koste van de optimale ondersteuning van kinderen, jongeren, en gezinnen. Een van de oorzaken van dit vertalingsprobleem, is de vaak erg metaforische verwoording van basisconcepten en ontwikkelingsmechanismen in de traditionele gehechtheidstheorie. Op basis van systematisch empirisch onderzoek, zijn we er in geslaagd om een meer concrete theorie te formuleren over de ontwikkeling van veilige versus onveilige gehechtheid als een leerproces. Tijdens deze presentatie wordt dit leerproces kort toegelicht. Vervolgens wordt geïllustreerd hoe dit nieuwe denkkader vertaald kan worden naar concreet klinisch handelen, wat toelaat een therapie-school overstijgend interventie model te ontwikkelen. We zullen dit illustreren aan de hand van Attachment-based Family Therapy, een gezinstherapie met ruimte voor leertheoretische inzichten, cliënt-centered gesprekstechnieken, met oog voor mentalisatie-gerelateerde processen.

Guy is hoogleraar klinische kinderpsychologie aan de KU Leuven. Hij doet onderzoek naar de ontwikkeling van gehechtheid en de rol van gehechtheid in de ontwikkeling en behandeling van gedrags- en emotionele problemen bij kinderen, jongeren, en jongvolwassenen. Hij is stichter en academisch hoofd van het ABFT opleidingscentrum van de KU Leuven. 

Namiddag - Workshops

​​​​​​Hoe kunnen we bij de jonge kinderen (1.5 – 6 jaar) de ouder-kindrelatie in al zijn complexiteit proberen te begrijpen (korte theorie); en hoe wordt video-interactie-begeleiding gebruikt in de ouder-kinddagbehandeling om met ouders te werken rond de ouder-kindrelatie (praktijk).

De rustbox helpt kinderen, jongeren en hun begeleiders om 'rustig' te blijven of te worden.

Met deze theoretisch onderbouwde tool reguleer je het stressniveau en verlaag je de spanningsopbouw bij kind, jongere en begeleider. Via de rustplanner en de rustotheek krijg je zicht op triggers en mogelijke rustgevers. Zo werk je richting een “kalm brein” en voorkom je conflict en agressie. Deze workshop werpt graag een blik op de dagelijkse praktijk.

In deze workshop geven we een praktische toelichting over de ouder-kinddagbehandeling voor peuters en kleuters gevolgd door een duik in de vele lagen van het behandelproces a.d.h.v. casussen en beeldmateriaal.

Waar vallen we als leefgroepleiding op terug wanneer de groepsdynamica erg complex wordt? Op welke kapstokken rust de basis van onze werking? We gaan terug op zoek naar rust, reinheid en ritme, soms op individuele basis, soms als groep, zodat er weer nieuwe stappen gezet kunnen worden in het proces van het gedrag van een kind/groep. Belangrijk is om hierbij te kijken naar coregulatie van de groep dmv een dynamische wisselwerking tussen inrichting, hulpmiddelen, begeleiding en visie. We gaan ook dieper in hoe we toch al heel wat voorbereidend werk treffen om samen op zoek te gaan naar het reguleren van kinderen dat de basis kan leggen voor het verdere verloop van hun traject/proces.

‘It takes a village to raise a child’.

Een dooddoener van jewelste, waar iedereen het volmondig mee eens is.

En toch blijft het een hele klus om het netwerk rond gezinnen te mobiliseren om deze “village” vorm te geven.

Hoewel we binnen hulpverlening meer dan ooit overtuigd zijn van het belang van sociale steun voor het mentaal welzijn, blijft het een zoektocht om de verbinding te leggen met het netwerk rond een gezin. Ook voor ouders blijft de drempel hoog om in hun omgeving hulp te vragen of te aanvaarden. Er wordt binnen heel wat sectoren hard gewerkt rond dit thema en toch voelt het soms als vechten tegen de bierkaai.

Binnen deze workshop willen we stilstaan bij een aantal factoren die hierin een rol spelen.

Sociologisch onderzoek met betrekking tot onze hedendaagse ‘parenting culture’ kan mee een licht werpen op de uitdagingen waar we voor staan als het aankomt op netwerkmobilisatie en social support.

Factoren die aan bod zullen komen zijn: de invloed van maatschappelijke individualisering en het talentontwikkelings-discours, ons meritocratisch gedachtegoed, de invloed van ‘risk management culture’  op ouderschap, de impact van de expertcultuur rond opvoeden, de impact van de fors toegenomen kennis over ontwikkeling en de generatiekloof die deze voortbrengt, de invloed van sociale media, de gewijzigde arbeidsparticipatie van vaders, moeders èn grootouders, de invloed van onze kennismaatschappij op hoe we support zien en waarderen, de invloed van risk management culture op de zorg, ons onderwijs & de zogenaamde ‘license to care’, …

Als we beter zicht krijgen op de factoren die support voor kinderen en gezinnen bemoeilijken ontstaan ook opportuniteiten.

Zonder concrete antwoorden te kunnen formuleren voor de uitdagingen waar we voor staan binnen hulpverlening, willen we binnen deze workshop vooral aanzetten tot nadenken.

Het zijn niet enkel individuele factoren die maken dat we die "village" zo moeilijk gemobiliseerd krijgen. Er spelen ook heel wat maatschappelijke tendensen mee waar we niet voor blind voor kunnen zijn.

Het is hoog tijd om het verhaal rond ‘supporterschap’ te herschrijven.

Voor de kinderen en gezinnen waar we mee werken, maar ook voor onszelf. 

Want Iedereen verdient een eigen supportersclub!

De complexiteit van werken met dynamische groepen in een ervaringsgericht kader.

BTmG (Beeldende Therapie met Gezinnen): Een samenspel van beeld en woord op weg naar meer vertrouwen en verbinding

Omgaan met ‘moeilijk gedrag’ in de klas, elke leerkracht heeft er mee te maken. Over welke kinderen heb je het dan? Wat kun je doen?

School is erg belangrijk in het leven van elk kind. Het functioneren van het kind op school is dan ook een groot aandachtspunt voor ons tijdens een opname. Hoe organiseren we het onderwijs voor de lagereschoolkinderen tijdens de opname? Door de huidige maatschappelijke context en onderwijstendensen hebben leraren en personeel in de onderwijssector vaak te maken met moeilijk gedrag in de klas en op school. Door de grote diversiteit in zorgvragen en noden van leerlingen hebben leraren en personeel in de onderwijssector vaak te maken met moeilijk gedrag in de klas en op school. Als leerlingen onvoldoende welzijn ervaren uiten ze dit vaak in moeilijk gedrag. Het doel is om situaties te de-escaleren, maar hoe? We willen in deze training ondersteuning bieden in het effectief beïnvloeden van moeilijk gedrag en richten ons hierbij op het bevorderen van positief gedrag bij kinderen. Tijdens de opname proberen we dan ook een transfer te maken naar de werkelijke onderwijsstructuur, deze na de opname terug realiteit zal zijn. Er worden voorbeelden besproken, met ruimte voor vertaling naar een eigen onderwijspraktijk.

Psychisch kwetsbare jongeren zo veel mogelijk mee laten beslissen. Complex en uitdagend! De jongere, de ouder, de verwijzer,… hebben immers allen een stem. Door een bewuste houding en werkstijl èn op verschillende manieren, laten we ze allemaal mee de richting vooruit bepalen. We delen en dialogeren graag met jou over wat voor ons in de dagelijkse crisiswerking voor jongeren goed blijkt te werken.

In deze workshop wordt concreter ingegaan op de plenaire lezing van de voormiddag. Hoe gaan we in de praktijk op zoek naar verbreding in de hulpvragen van kinderen en hun context.